Akt tegning

Eg trur ikkje eg har skreve det, men eg går no på illustrasjonslinja på Norges kreative høgskule. Viss folk er interessert i å vite meir om det kan man gå på nettsida deira, med samme navn som skulen. 

Dinna uka har vi som dokke kanskje kan se på bildene under dreve med aktteikning. Vi hadde en som sto modell og så fikk vi ulike oppgaver vi skulle gjennomføre. Som mange veit så er menneske veldig vanskelige og komplekse å tegne eller male. Det er mange ulike nyansar, forhold og proposjonar som skal stemme viss man skal lage en realistisk tegning. Dette var noko eg syntes var veldig interessant å sjå. Korleis lys og vinkel fullstendig kan forandre måten vi ser ting på. Både når det kommer til stemning og sjølve utseendet til motivet. Former og og gjenstander kan få en anna betydning viss man forandrar på for eksempel skyggen. Dette er spesielt en viktig faktor når man skal tegne menneske. Kroppen har svært lite konkrete linjer som skiller for eksempel hals fra krage eller nese fra kjaken. Det er her lys og skygge kommer inn og kan få mykje å sei for korleis tegninga eller maleriet ser ut til slutt. 

For å vere litt poetisk må eg nesten sei at dette er litt slik som ulike situasjona i livet ellers. Ei sak  kan sjå heilt annerledes ut fra ulike ståstader og man kan ikkje forstå ei sak fullstendig før man har prøvd å sjå den fra alle sider. Slik er det med menneske og. Ein kjenner ikkje nokon ein bare har sett ei side av. 

Eg har og fleire ganga sett at når det kommer til portrett så blir bildet bedre og bedre jo fleire skygger og høglys som blir lagt inn. I det første bildet nedanfor var det veldig sånn heilt i begynnerfasen. Det såg ikkje så bra ut når det var heilt flatt og, som eg fant ut etter kvart, forholdene mellom håret, panna og augene var feil. Etter kvart som eg jobba med det og bearbeida forholdene og skyggane blei det betre. Blei overraskande fornøgd med det. 

På bildet over har eg brukt eit kvitt A3 ark og vanlig kull.

På bildet under har eg brukt svart A2 ark. I tillegg til vanlig kull brukte eg mjuke pastellkritt i ulike  fargar og  litt hardare pastellkritt i oker (?) og kvitt. 

På dette bildet var det og slik at det blei betre jo meir skyggar og lys eg la inn. Etter kvart var det fint å sjå at formane blei riktige både i forhold til bildet og korleis det ser ut på ekte. Eg har og no innsett at det er så mange fleire fargenyansar ikkje bare på menneskekroppen men og ellers i naturen. Slik som at skyene ikkje bere er grå eller kvit så er ikkje huda bere i ein beigeaktig farge.  Der er tusenvis av ulike spekter og nyansar som nesten bere venter på at vi skal sjå dei og bringe dei inn i bileta våre. 

Hold augene opne og sjå dei ulike sidene av livet.

-Anna(^3^)

Løvemor

I dag vil eg gjerne dele ditta maleriet som blei malt på kunstskulen når eg gjekk på vidaregåande. Eg har kalla det "Løvemor" og brukte eit bilete av ei løvemor som passa på ungen sin som inspirasjon. Det er meint som ei "hyllest" til mi kjære mor som alltid har passa på meg og fortsatt gjer det. Eg setter veldig pris på det.


Blandt anna brukte eg photoshop og bildeframviser i utførelsen av maleriet. Det er malt med akrylmaling. Eg blei veldig fornøgd med resultatet spesielt sidan eg aldri hadde prøvd denne metoden før eg laga dette. I tillegg så er det litt abstrakt så det er mulig å

Tittel: Løvemor

Glad i deg mamma!<3

-Anna (^3^) 

Rett forran nesa di

Ofte så glømmer man å sette pris på det som er rett forran nesa di. På kor mykje det har å si for deg og ka det gjør med livet ditt. Ofte så kan dei viktige tingene i livet vårt bli så naturlige at vi ikkje tenker over at vi glømmer at dei kanskje ikkje alltid kommer til å vere der. Sånn som for eksempel familien vår eller hendene våre. Begge er viktige element som gjør livene våre til det det er. Ditta er noko eg har begynt å fundere over endel i det siste. Det har ikkje vert enkelt å se kor viktig for eksempel familien min er for meg før eg har flytta vekk fra dei. Eg har alltid satt  pris på familien min så ikkje misforstå, men no innser eg at dei har en større del både i kem eg er og korleis livet mitt har blitt enn eg trudde.

Hender er litt av det samme. Eg har fortsatt begge hendene mine, men det er ikkje alle som har det. Man kan klare seg uten hender viss man får litt hjelp og virkelig går inn for det, men det kan gjøre det livet vi kjenner ganske mykje vanskeligare. Eg klara ikkje heilt å sjå for meg korleis eg ville klart meg uten hendene mine. Spesielt siden eg har maling og tegning som en hobby og uttrykksmåte.

Dette er noken tegninger av handa mi. Det var til en opptaksprøve for NKH. Blei overraskande fornøgd med resultatet.





Sett pris på det du har når du har det.


-Anna (^3^)<3

Eit hav av følelser

Når eg var yngre forstod eg ikkje kvifor kunst var så stort. Kvifor folk kunne kjenne seg slik igjen i eit bilete på eit følelsesmessig plan. Eg likte bilder som var fine, som hadde masse detaljar og som viste ein fin og gjennomtenkt teknikk. Eg har fortsatt sansen for den samme typen kunst som før, men etter kvart som eg utviklar meg innenfor min egen kunst utviklar eg og min forståelse for det følelsesmessige folk legg i kunsten. At ein kan kjenne seg vemodig etter å ha studert eit dystert bilde kan eg lett forstå. Viss ein kunstner klarar å bruke form og farge til å bevege sinnet til beskuaren kan ein ikkje sei noko anna enn at det er ei vel gjennomført arbeid.

Alt kan bli rekna som kunst. Alt fra en gammal lenestol til eit godt gjennomført maleri. Eg trur kunst er noko som er meint til å skape føleser. Anten det er glade følelser, sinte følelser eller til og med skremmande følelser. Det er ein måte å uttrykke seg sjølv på. Ein måte å få fram dei innerste følelsene som folk gøymer vekk eller som ikkje er mogleg å forklare med ord.

Personleg meinar eg at ein ikkje alltid skal tenke så mykje gjennom korleis ein gjennomfører eit maleri. Viss ein har ein følelse innvendig som ein har lyst å sleppe ut burde ein bere ta penselen i handa, velge dei fargane som forklarer humøret best og bere sette i gong. Slik eg har gjort i bildet under.

Her har eg gjennbrukt eit gammalt lerret og malt over. Malinga som allereie var på lerretet hjalp til å lage meir struktur og dybde i bildet. Heile maleriet er utfroma med pallettkniv. Eit lett og spennande verktøy å jobbe med. Det er ein del struktur i bildet som ein nesten ikkje ser før ein har biletet foran seg.  

Dette er eit bilde som eg blir meir og meir glad i jo meir eg ser og studera det. Eg finner heile tida nye former og uttrykk i det som eg ikkje såg når eg holdt på med det. Nokon bilete er slik. Dei vokser samtidig som beskuaren og ein kan se det same kunstverket på tusenvis av forskjellige måtar. 

Hold sinnet åpent.

-Anna (^3^)<3